دل نوشتــــــــــــــــــــــــــــــــه

خداحافظ بخش دیالیز

هر مسافری يه روز به سياره‌ش بر می‌گرده ... یادگاریش يه گل سرخه که باعث می‌شه همه آسمون قشنگ بشه ... يه مسافر ميره چون رفتن ٬ همه داراييشه ... چون بايد بره ...رفتی و من ناباورانه راه را می نگرم ، ولی تکلیف دل بی قرارمون چیه .آخه خیلی دلتنگ می شم ....

باباییم راهش خیلی دور بود نمی تونست این جسم رو با خودش ببره ،دستش توی دستم بود وقتی رفت پیش خدا ، درست مثل یه بچه خوابید.

با اینکه رفته اما هنوزم

از داغ عشقش دارم می سوزم

فکر و خیالش همش باهامه

هر جا که می رم جلو چشامه....

نمیتونم

خوابیدی بدون لالایی و قصه

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387ساعت12:47 بعد از ظهرتوسط عسل |